Doğru Bildiğimiz Yanlışlar, Yanlış Bildiğimiz Doğrular

Öyle bir dönemden geçiyoruz ki artık doğrular yanlış, yanlışlar doğru gibi sunuluyor. Gerçeğin üzeri yalanla örtülmüyor yalnızca; bazen yalan, gerçeğin kılığına sokuluyor. Algılarla şekillenen düşünceler, zamanla hakikatin önüne geçiyor. İnsan, bir süre sonra neye inanacağını değil, kime inanacağını da bilemez hâle geliyor.

Evet, bir dönem geldi geçti demiyorum; geldi ve hâlâ geçiyor.

Kime, ne kadar güveneceğimizi bilemediğimiz; söylenenin doğruluğunu değil, söyleyenin kimliğini sorguladığımız bir zamandayız. Herkes kendi doğrusunu savunuyor, fakat kimse gerçeğin peşinde koşmuyor. Oysa doğru, kimden gelirse gelsin doğru; yanlış, kim tarafından yapılırsa yapılsın yanlış olmalı.

Ne var ki çıkarlar vicdanın, algılar hakikatin önüne geçince güven de aşınıyor, adalet duygusu da. Derken hep birlikte topyekûn bir karamsarlığa hapsoluyoruz. En tehlikelisi de bu: İnsanların yanlışa alışması değil, doğrunun değişebileceğine olan inancını yitirmesi.

Elbet çıkarız karanlıklardan aydınlığa. Ama o güne kadar derenin altından daha çok sular akıp gidecek. Çer çöpü sürüklediği gibi tertemiz bitkileri, masum umutları da alıp götürecek. Ve ne yazık ki yanlışların bedelini çoğu zaman onları yapanlar değil, o yanlışlara ortak olmayanlar ödeyecek.

Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şu:

Biz gerçeği mi arıyoruz, yoksa inanmak istediğimiz şeyin gerçek olmasını mı istiyoruz?

Çünkü bir toplumun en büyük kaybı, yanlışların çoğalması değil; doğruyla yanlışı ayırt etme iradesini yitirmesidir.

Dilerim su durulduğunda geride yalnızca enkaz kalmaz. Dilerim aydınlığa çıktığımızda hakikati, vicdanı ve birbirimize olan güvenimizi de beraberimizde taşıyabiliriz.

Çünkü karanlıktan çıkmak bir meseledir; karanlığın bizi kendisine benzetmesine izin vermeden çıkabilmek ise asıl meseledir.

Doğru Bildiğimiz Yanlışlar, Yanlış Bildiğimiz Doğrular

Bunu paylaş: