İnsanlık tarihinde, toplumsal hayat örgütlenmeye başladığı andan itibaren, güç, otorite ve iktidar kavramlarının çekiciliği hep var olmuştur.

Gücü elinde tutmak, toplumu iyi analiz ederek o toplumun değerlerini iyi anlamak ve gündemde tutabilmekten geçer. Maalesef bu değerlerin bir bütünü olarak da anlaşılan din, iktidarı ele geçirme adına kullanılabilmiştir.

Din toplumu bir arada tutar; bütünleştirir…..

Bu sebeple, iktidarlar için toplumu bütünleştiren bir olguyla politik söylem geliştirmek tercih sebebi olmuştur.

Geçmişten günümüze, popülerliğini hiçbir zaman kaybetmemiş olan din temelli siyaset söylemi, Türkiye de de gerek iktidar, gerek muhalefet partilerinin başvurdukları en önemli siyasi araç haline gelmiştir.

Kabul edelim ya da etmeyelim, görülen o ki Türkiye de din siyasetin mütemmimi haline getirilmiştir.

Türkiye’nin toplumsal yapısını incelediğimizde , her ne kadar, anayasası ulus devlet izlerini taşısa da pratikte daha ilk tanışmada “ nerelisin” sorusu geçerliliğini korumaktadır.

Tam bu noktada, bütünleştirici rol üstlenmesi gereken siyasi partiler, “ nerelisin ? “”sorusunun altını çizerek, hedef kitle yaratmak çabasındadırlar.

Yaratılan hedef kitleler, toplumu çok kutuplu bir yapıya sevk ederek, yöresel geleneklerin dini değerlerle karışmasına da sebep olmuştur.

Şöyle ki,
Geleneklerin emsallerine üstünlük sağlayabilme ihtiyacının, dini referans göstererek meşrulaştırmaya çalışılması, camiye ayakkabıyla girildiğinde toplumsal infial yaratılma ihtimalini doğurmuş, daha da kötüsü bu durumun siyasette bir oy aracı olarak kullanılmasıyla sonuçlanmıştır.

Referanslarını dinden alan geleneklerin bazı durumlarda dinin bile önüne geçtiğini söyleyebiliriz. Dolaysıyla gelenekçiliğin ve mezhepçiliğin toplumsal kutuplaşmada etkin rol oynadıklarını ve hatta dinin bütünleştiriciliğini temelden sarstıklarını görürüz.

Türkiye’deki çok kutuplu yapı içerisinde yer alan her kutup bir siyasi partinin seçmen tabanını oluşturuyor.

Her siyasi Parti de, hedef kitlesinin geleneksel yaşam pratiklerine uygun bir din söylemi geliştiriyor.

Bu bağlamda sağ söylemin karşısında çok daha homojen bir kitle varken, sol söylem, seçmenine hitap eden ortak bir dil kullanmakta zorlanıyor. Özellikle dini ve milli atfedilmiş gelenekleri, elle tutulur kutsalları ( gündemde tutmak bahanesiyle) kullanarak, sağ seçmen için ortak bir seçmen için ortak bir geçmiş, ortak bir hedef yaratmak, muhafazakar sağ partilere “ halkın içinden çıkan samimi bir gömlek” giydiriyor. Çok partili süreçte, sol siyasetinin tek başına iktidar olamaması bize gösteriyor ki “ dini” merkeze almayan bir söylemi “ kullanmak” gibi bir algı uyandırıyor ve sıcak gelmiyor.

İktidar olmak isteyen sol partiler, halkın “ bizdencilik” refleksini” dikkate almalılar.

Bu yolda izlenmesi gereken adımların başında, herkesin din anlayışına saygı duyan bütünleştirici bir din söylemi, özüne ters düşmeden yeniden tamamlanması gereken bir laiklik kavramı geliyor.

Toplumda ki tüm kesimleri kapsayan ortak değerler üzerinden yeni bir “ üst dil “ oluşturulmalı ve bu noktada somut adımlar atılmalıdır. Kalın sağlıcakla!