Felsefenin ve dinlerin en temel kavramı olan düşünmek İslam’ın merkeze aldığı ve “ ibadet” olarak nitelediği bir olgudur.

Kur’an’ın ne kadar az düşünüyorsunuz hitabına rağmen modern insanın akıl –vahiy  ilişkisi üzerinde derinlik düşünmeksizin teslimiyeti ve reddedişi bir problematiktir. Teknolojinin ilerlemesiyle kolaycılık, yüzeysellik, şeklilik, ezbercilik, her alanda karşımıza çıkmaktadır.

Son ilahi kitap Kur7an insana bir takım teklifler sunmakta, hatırlatmalarda bulunmaktadır. İnsan çalıştığının karşılığını alacaktır. Gibi. Mesela burada çalışmaktan bahsediliyor. Bu çalışmanın mahiyetini, amacını, sorumluluğunu düşünmemiz gerekir.

Düşünen insanın seyri, eylemleri ile doğru orantılıdır. Peygamberimizin Müminin niyeti amelinden önce gelir. Sözünü bu manada yorumlamak mümkündür. Niyeti doğuran şey, düşüncedir. İyi düşüncede olan insanın, o düşüncesini yerine  getiremese dahi mükafatını alacak oluşu, dini öğretilerde geniş yer tutar. Yine bu da gösteriyor ki, insanın düşünce içinde geçirdiği  zaman dahi bir değer oluşturmaktadır.

O zaman doğru düşünmeye ihtiyacımız vardır. Bunu yaparken, mantık kurallarının uygunluğuna, kavramların kendi içindeki tutarlılığına, görüşlerin birbiri içindeki insicamına dikkat etmek gerekecektir. Çünkü tefekkür, bağlantı kurmaktır.

İnsan yaşadığı müddetçe ben niye varım? Sorusu insanımızın unuttuğu  ya da çok az hatırladığı bir sorudur. Bu sorunun cevabını küçük ölçekte kendimiz adına büyük ölçekte ise, yaşadığımız aile, toplum ve hatta tüm varlık adına verebilmemiz gerekir.

İnsan bir taraftan nesneler ve olaylar arasında gözleme dayalı bir düşünce geliştirirken, diğer taraftan bunu bizzat kendi üzerine yöneltir. İç ve dış ahenk arayışına girişilir.

Dolaysıyla insan ben öyle var olmalıyım ki, varlığım hissedilmeli, yaptıklarım ve ben anlam kazanmalı düşüncesi içinde olmalıdır. Çünkü her birimiz diğerleri ile birlikte bir anlam ve değer dünyası içinde var olmalıyız.

Hani güzel bir denizyıldızı öyküsü vardır ya;

Yazı yazmak için sahile giden bir yazar; kumsalda genç bir adamın denizyıldızlarını sürekli okyanusa attığını görür. Bunu neden yaptığını gence sorunca şu yanıtı alır. Biraz sonra, güneş yükselecek sular çekilecek , eğer denizyıldızlarını suya atmazsam hepsi ölecek.

Yazar bunu duyunca şaşırır ve der ki; sahili görüyorsun, kilometrelerce, binlerce de denizyıldızı alır ve okyanusa fırlatır. Bak onun için fark etti der.

İnsanın fark yaratması önce düşüncesiyle gerçekleşecektir.  Hayatı anlamak ve anlamlandırmak, gözlem, düşünce ve aksiyon üçlemesinde yatar.

İnsanın yaratılışındaki sebep, yeryüzünde olan bitenleri gözlemlemek kadar burada ben ne yapabilirim? Bana ne görev düşüyor? Düşünceleri içinde yoğrulmaktır. İnsan inşasını bu şekilde gerçekleştirecektir. Basit adımlarla düşünce yolculuğu yapmak aslolandır. Ayrıca basit gibi gördüğümüz o pek çok şey hayatın bizatihi kendisidir. Dinlerin de ısrarla üzerinde durduğu insanın insan kılan o şeylerin nasıl da gözden kaçırıldığıdır.

Düşünmek insanın varoluşsal amacına hizmet eder,

Kur’an7ın ifadesiyle insanın yeryüzüne inişindeki sır ya da ana espri onu meleklerden ayıran yaratılışında/ fıtratında zaten var olan temel anlam dünyası adına sürdürdüğü yolculuktur. Onu yerli yerinde ve yeterince yapabildiği takdirde insanlığını fark edecektir.

Dolaysıyla düşünmeye yeniden Allah tasavvuru ve yaşadığımız hayat gerçekliği adına yine onun anlam ve önemiyle başlamak, inanan inanmayan herkes için, öncelikli ve zorunlu gibi duruyor. Kalın Sağlıcakla!