Gazetemiz yazarı Ayşegül Özdemir’in bu haftaki köşe yazısı…

“Dünya kadınlar günü 1977 yılından bu yana resmi olarak her yılın 8 Mart günü kutlanır. Bu günün varlığı çok trajik bir olaya dayanır.

California eyaletinde 8 Mart 1857’de bir tekstil fabrikasında hak arayan 120 kadın işçinin aynı fabrikaya kilitlenmesi ve çıkan yangında yanarak ölmesi, Dünyada emekçi kadınların birlik ve beraberliğinin bir göstergesi olarak 8 Mart’ın Dünya Kadınlar Günü olarak kutlanmasına neden olmuştur. 23 Eylül 1917 günü Rusya’da başlayan devrimci harekette kadınların aktif rol üstlenmesi de 8 Mart üzerinde etkili olmuştur; o dönemde Rusların kullandığı Julien takvimine göre 23 Eylül, 8 Mart’a denk gelmektedir.

Tarihsel safahat böyle. Peki kadınlarımızın durumu nedir? Bugün gerek dünyada ve gerekse ülkemizde durum tam bir faciadır. Gün geçmesin ki bir kaç kadın katledilmesin. Sebepsiz yere bıçaklanarak yada ateşli silahlarla vurularak öldürülen kadınlarımızın yanı sıra diri diri toprağa gömülen genç kızlarımız, çocuk yaşta evlendirilen genç kızlarımız, tacize, tecavüze ve istismara uğrayan kız çocuklarımız bizim yüzümüzün akı değil, yüz karamızdır. Bugün hemen hemen bütün şehirlerimizde kadın sığınma evi vardır. Batıda pek çok ülkede kavramı bile olmayan bir şey bizde reel olarak mevcuttur. Bu evler, kocasından dayak yiyen kadınların, istismara uğramış genç kızların sığınağıdır. Bu medeniyet ölçüsü olamaz; olsa olsa rezilliğin ölçüsüdür. Kadına şiddet hastalıklı bir durumdur ve bunun tedavisi yoktur, bu cürümü işleyen en ağır cezayla karşılık bulmalıdır. Türk töresinde kadına eziyet kesinlikle yoktur. Sultan Alparslan’ın senatosu eşi idi, hükümdarın buyruğunu sadece o bozabilirdi. Bütün bunların dışında bugün bütün dünyada tanımlanmış her türlü işte kadınları onların büyük başarılarını görmek gurur vericidir.

Analarımız, kızlarımız, kız kardeşlerimiz gününüz kutlu olsun.”