Gazetemiz yazarı Haluk Ekiz’in yazısı

Geçen akşam Çerkezler Tepesinde Etem başkanın misafiriydik.

Bilmeyenler için Çerkezler Tepesi;

Dolunay mahallesinde, eskilerin ikinci yarma dedikleri, Dolunay oteli geçince yolun solunda kalan Tepealtı tesisleri olarak bilinen yer ve arka kısmına doğru uzanan devasa büyüklükte bir yeşil alan.

Fatsa Belediyesine ait Çerkezler Tepesi ile iç içe olan bu özel mülk, Belediye tarafından kiralanarak hizmet kapsamına alındı ve güzel bir restorant ile halkın 365 gün gelip, dinlenebileceği, eşiyle dostuyla vakit geçirebileceği bir mekana dönüştürüldü.

Onun dışında, her yaştan insanın faydalanabileceği şekilde tasarlanan ve 24 saat açık olarak hizmet veren kütüphane de buraya değer kattı.

Yakın zaman sonra tamamlandığında, yürüyüş yolları, piknik alanları, mescit ve araç otoparkıyla gerek Fatsada yaşayanlar gerekse şehir dışından gelenlerin uğrak yeri olmaya aday bir mekan oldu.

İçinde, başkanın misafirleri için yapılmış küçük bir ağırlama odası da var.

Uzun zamandır biriken sorularımızı cevaplaması adına Etem beyle görüşmek için gittiğimizde, birazdan iki tane küçük kız çocuğu ellerinde uysal bir kediyle içeriye girdiler.

Birisi başkanın kızıymış. Belli ki amaçları, çok sevdikleri kediyi babalarına da gösterecekler, birlikte sevecekler ve vakit geçirecekler.

Fakat çocukların gözündeki o çekingen ve birazdan ne olacağını kestirecekmiş gibi bakışları dikkatimizden kaçmadı.

Babalarının önce başkaları için, sonra vakit kalırsa kendilerine zaman ayıracağını kabul etmiş bir eda ile, geri gittiler.

Bu durum aralıklı zamanlarla tam üç kez tekrarlandı.

Belli ki çocuklar HAKLI OLARAK ;

— Baba! gündüz mesai saatlerinde hadi anladık, bize zaman ayıramıyorsun. Bari akşam hatta geceleri bizimle olsan! demek istiyorlar ama işte ne yaparsın.

Belediye başkanlığı zor iş. Seni kimin ne zaman nerede ne için görmek istediğini, nelerle karşışacağını bilemezsin.

Ve her defasında da sabır empati ve hoşgörü ile dolaşmak zorundasın.

Bir ara Etem bey;

— Haydi biraz dışarı çıkalım, kütüphaneyi gezelim! dedi.

Yürürken yollarda bahçede gördüğü gençlere selam hatır, sohbet ve sevgi göstere göstere ilerledik.

Hatta bazıları, Başkanı durdurup birşeyler istediler.

Kütüphaneye geldik. Gençler büyük bir ciddiyetle ders çalışıyorlar.

Başkan, onlarla tek tek görüştü. Zihinleri daha çok çalışsın diye teker teker çikolata dağıttı.

Geri döndüğümüzde, saat 22.30 ‘du ve kızı kedi kucağında babasını bekliyordu.

O saat ve o yorgunlukla kendi çocuğuna ne kadar zaman ve sevgi ayıracak bilmiyoruz.

Yazının başlığına dönelim şimdi .

Siz olsanız ne yapardınız diye sorduk ya!

Yani siz BAŞKAN olsaydınız ne yapardınız?

Milleti bir an önce gönderip ailenize mi vakit ayırırdınız?

Ya da siz bizim YERİMİZDE olsaydınız ne yapardınız?

Adam çocuklarıyla vakit geçirsin deyip görüşmekten vaz mı geçerdiniz?

Herkese Selam,

Herkese Saygı.