Türk Ceza Kanununda dehşet verici bir madde var.

Öldürmeye tam teşebbüs ve Yaralama konulu.

Yani, Hakim, suçun fiiline bakarak kanun kitabınından cezayı seçiyor .

Birisi size yani bedeninize kast ederek zarar vermişse, vermeye çalışmışsa, yıllardır kabullenmekte zorlandığımız KAST mevzusu dereye girer .

Bu KAST, belden aşağı olursa YARALAMA , belden üstüne olursa ÖLDÜRMEYE TEŞEBBÜS suçlarına dahil ediliyor.

Hedef, belden yukarı doğru, hele de baş bölgesi ise öldürmeye TAM teşebbüs sayılıyor.

Bir de belden aşağıya inelim.

Dizden aşağıya, ayaklara sıkılan KURŞUN, şartlı salıverme cezasıyla, pardon ödülüyle (!) katili serbest kılabiliyor.

Bizce, bir insanı öldürene değil, o insanın kendince en değerli uzuvlarını yaralayan, kullanılmaz hale getirenlere de KATİL denmesi gerekir.

Bir silahlı saldırı sonucu, tek ayağı protezli, bastonla gezen, topallayan veya sendeleyen bir sürü insan vardır.

Ve bu durum, Yargı sistemimizde, belden aşağıya sıkılan kurşunlara bu şekilde ceza verildiği müddetçe, caydırıcı olmadığından devam edecektir.
Benim ayağımın bir parmağının, hele de tırnağımın değerini ben bilirim.
Bacağımın, kemiğimin bana ne kadar faydası olduğunu ben bilirim.
Benim bedenimde bir tüy bile benim için değerliyken, CEZA Kanunlarını yapanlar, yazanlar, benim adıma karar veremezler, vermemeleri gerekir.
Bu kanunlarla,
İki kişinin arasındaki husumetleri, birinin diğerini cezalandırması, hırsını alması adına, kurşun sıkmaya TEŞVİK etmek gibi, ” belden aşağıya sık, ayaklarını tara fazla ceza almazsın” mantığının, tekrar gözden geçirilmesi ACİL VE ELZEM bir durumdur.
Kanun yapıcıların duyması ve dikkate alması toplum ve insanlık adına beklentimizdir.
Herkese Selam,
Herkese Saygı.