ACELE EDİN

ÖLÜM döşeğinde bir Anne düşünün .

Belki son günleri, belki de son zamanları.

Hani doktorun soğukkanlı bir edayla iki elini önlüğünün ön cebine sokmuş vaziyette odaya girerek ;

— Yakınlarını çağırın, son kez görsünler, helallik alsınlar. diyerek refakatçisini bilgilendirdiği anlar.

Herkesin bildiği ama kendisinin bilmediği acı gerçek.

O esnada hastane odasına gelenler.

Belkide uzun zamandır yüzünü görmeyen evlatlarından bazıları. Akrabaları.

Mahallesinden,

— Çok hastaymış, doktorlar umut yok diyorlarmış, bir gidip görelim diyerek gelen komşuları.

Babasından kalan miras tarladan hisse istediği veya bedelsiz imza atmadığı için küskün abileri, kardeşleri.

Ve utana sıkıla odasına giren diğerleri.

Velhasıl birazdan hastane koridorlarını çığlığa, haykırışlara ağlamalar ve tesellilere hazırlayan ortamın dakikalar öncesi.

O anda, ranzanın yanına çömelmiş, nabzının zor hissedildiği elini tutan EŞ.

Belki beş belki on dakikalık son kez birleşen eller.

Tıpkı ilk nişanlandıkları yıllardaki gibi, Evlendikleri gündeki heyecan ve kıpırtılardan uzak ama, bu farklı.

Bunda ayrılık vakti var.

Birazdan erkeğin ilk kıyametinin kopacağı anlar bekleniyor.

O takatsız hareketsiz eller, vaktiyle ne yemekler yapmıştı. Ne güzel çaylar demlemişti.

Ne saçlar sevmişti. Ne kadar gözyaşı silmişti kimbilir.

Kimbilir o ellerle kaç kez kucaklamıştı sevdiklerini karşılıksız.

Ama şimdi herşey farklı.

O an, koca ömür bir saniyeye sığar. Bütün teferruatlar geçici olarak servis dışı olur.

Sadece kalan, birazdan kaybedilecek SEVGİLİDİR , EŞDİR , ANNEDİR . Koca bir hayattır.

Bilirsin ama kabullenemezsin.

Doktor yanılsın istersin.

Bir mucize olsun, hasta toparlansın, kıpırdasın ve ayağa kalksın dilersin.

Bunca yıldır başkalarında duyduğun mucizelerin biri tam o anda o yatakta oluşsun diye dua edersin.

Eli, ellerinin içindeyken, pişmanlıkların gözünün önüne gelir.

Nedense o anlarda insan yaptıkları hataları, yaşattıkları üzüntülerini hatırlar.

KEŞKELER tavan yapar.

Ağlamak ister ama, odadakilere gözyaşlarını göstermeyi istemez.

İçinden ağlar.

Hatta kendi kendine söz verir. Bir iyileşse, bir şans daha verilse gör bak ne güzel, ne de mutlu bir hayat süreceğini kendi kendine söyler durur.

O yüzden,

Vakit varken,

ACELE edin.

GECİKTİRMEYİN sevgiyi.

Konuşun,

İTİRAF EDİN sevdiğinizi.

Bir gün geç olduğunda ne yaparsanız yapın telafi edemezsiniz.

Edemeyenleri gördüğümüzden yazdık tüm bunları.

Herkese Selam,

Herkese Saygı.