Bir tüccar 800 altın kaybeder. Yoldan geçen bir marangoz da tesadüfen bu tüccarın çantasını bulur.

Son derece dürüst olan marangoz cüzdanı bulduğunu kimseye söylemez ve bu kadar çok para kaybının farkedilmemesinin mümkün olmadığını değerlendirir ve sahibinin bu parayı arayacağını düşünür.

Kentte bir klisede Frankfurt’a giren bir tüccarın 800 altın kaybettiğini ve bulanın 100 altın ile ödüllendirileceğini duyurulur.

Bunun üzerine marangoz parayı getirir ve Rahibe teslim eder.

Tüccar gelir ve çantayı alır. Ancak marangoza, vadetmiş olduğu 100 altın’ı ödemeyi reddeder.

Marangoza 5 altın uzatır.

Marangoz tüccara sözünü tutmasını söyler.

Açgözlü tüccar, vaat edilen 100 altın’ı vermemek için cüzdanında 800 değil 900 altın olduğunu iddia eder.

Marangozun çantadan para aldığını iddia eder.

Rahip, marangoz için ayağa kalkar. Marangozu tanıdığını ve onun dürüst bir adam olduğunu söyler. Asla böyle bir şey yapmayacağını söyler.

Tartışma kızışır. Rahip, tüccarı ve marangozu Frankfurt mahkemesine götürür.

Hakim süreci başlatır. Tüccara, İncil’e elini koyarak 900 altın kaybettiğine yemin etmesini söyler. Tüccar tereddüt etmeden elini İncil’e koyar ve yemin eder.

Yargıç, marangoza 800 altın bulduğuna yemin etmesini söyler. Marangoz da elini İncil’e bastırarak yemin eder.

Herkes merakla hakimin kararını beklemektedir.

Hakim her şeyin gün gibi açık olduğunu belirterek, “Marangoz 800 altın buldu ve tüccar 900 altın kaybetti. Yani marangozun bulduğu kese tüccarın değil. Dolayısıyla marangozun bulduğu para, sahibi çıkmadığına göre Marangozun kendisine aittir. Tüccar ise kaybettiği 900 altınını aramaya devam edebilir” kararını verir.

Fakir bir marangozun haklarını reddeden cimri bir tüccar adil bir hakim tarafından cezalandırılmış ve bu olay Frankfurt tarihine geçmiştir…