“Kırık kaptan sızan su gibiyim.
Ne kabıma dönebildim
Ne de dönsem o kap tutabilir beni.”
_Burhan Sönmez
Son dönemlerde bir sanatçı ,” Türkiye Sineması” ifadesini kullandığı için tepkilerin odağı haline geldi. Irkçılık dünyanın belki de çözülmesi en zor sorunlarından biri. Hatta insanlığın en eski sorunlarından biri olduğunu, inanç sistemlerini etkilediğini bile söyleyebilirim.
Hayatının bir yanını İngiltere’de geçirenlerden biriyim. Gurbetin zorlukları bir yana, bana kattıklarını da insan olma haneme eklediğimi söyleyebilirim.
Dünyanın bütün insanlarıyla bir arada yaşıyoruz. Sokakta yürürken dünyanın bütün dillerini duyabilirsiniz. Her yerde herkes kendi mahallesini oluşturmuş durumda. Kuzeyde Türk Mahallesi, batıda Hint mahallesi, doğuda Pakistan mahallesi, merkezde Çin mahallesi ve daha pek çok mahalle var. Her mahalle kendi kültürünü, kendi inanç sistemini yaşıyor. Belki de bu nedenledir ki insanlar birbirinin diline ve dinine saygı duyuyor.
Ben insanları gözlemlemeyi çok severim. Gurbet, bu anlamda benim açımdan bir cennet sayılır. Çok kültürlülük benim yüreğimi fazlasıyla beslemiştir. Dünyanın rengârenk, insan denen çiçeklerle bezenmiş bir bahçe olduğunu keşfetmek…
İnsanın okyanus gibi derin olduğunu görmek… Bu derin okyanusta köpek balıklarının da küçük balıkların da bir arada yaşadığını anlamak ve insanın da böylesine derin bir okyanus dünyasında yaşamaya çalıştığını deneyimlemek…
Bir gün eylem yapılan bir meydana gittiğimde yan yana üç ayrı stant gördüm. Farklılıkların yan yana durduğu bir tablonun tam ortasındaydım.
Bir stantta Hristiyanlığı anlatan, İncil satan ve İsa’yı gelen kalabalığa anlatan biri vardı. Onun yanındaki stantta ise Müslüman biri Kuran satıyor, İslam’ı anlatıyordu. Üçüncü stantta siyasi tutsakların serbest bırakılması için açılmış bir stant vardı. Benim eylem biçimimde bu üçüncü stantla ilgiliydi.
Hristiyan, Müslüman’a paskalya çöreği uzattı. Müslüman, Hristiyan’a Türk suyu verdi. Üçüncü stanttaki devrimci ise onlara broşür uzattı.
O anda aklıma, bizim ülkemizde sorgulanması gereken atasözlerinden biri geldi:
“Müslüman mahallesinde salyangoz satmak.” Bunu İngiliz arkadaşıma nasıl çevirebilirdim ki?
Neden satılmasın, diye sorardı. Peki, ben ona bunu nasıl açıklardım?
İnsanın anayurdu çocukluğudur. Kimliğini çocukluğun belirler…
Benim babam Alzheimer olduğunda, sadece çocukluğunda yaşadığı köy odasını unutmamıştı. Ben de bir gün Londra’da, hırsızların sopalı saldırısına uğradığımda Türkçe ”Yardım edin!” diye bağırmıştım. Bildiğim bütün dilleri unutup çocukluğumun korku diliyle bağırmaya başlamıştım. İnsan bunlar elinden alındığında geriye kalanlarla yetinmekte çok zorlanıyor.
Herkesin Britanya krallığı pasaportu olabilir ama çocukluğunun kimliği oraya ait değildir.
İngiltere’de resmi formlarda” Kendinizi nasıl tanımlıyorsunuz?” sorusu ve bunun için hazırlanmış pek çok seçenek vardır. Asyalı, Afrikalı gibi seçenekler sıralanır. En sonunda ise “ Other “(Diğer ) yazan bir seçenek ve doldurmanız istenen küçük bir kutucuk bulunur.
Aslında sorulan soru şudur:
“Sen kendini nereye ait hissediyorsun?”
Ben hep o “Other”, yani öteki şıkkını işaretlerim. Küçücük kutucuğa hiçbir şey yazmam, boş bırakırım. Çünkü yazmak istediklerim o küçük kutucuğa sığmaz…
Ben Kürdüm, özür dilerim.
Ben Ermeni’yim, özür dilerim.
Ben Zenciyim, özür dilerim.
Ben Kadınım, özür dilerim.
Ben Kızılderiliyim, özür dilerim.
Ben Aleviyim, özür dilerim.
Ben Filistinliyim, özür dilerim.
Ben Engelliyim, özür dilerim.
Ben Kediyim, özür dilerim.
Ben Çocuğum, özür dilerim.
Ben “ Other” yani ötekiyim, özür dilerim.
O kutuya bunların hiçbirini yazamam…
Hiçbir Ülke tek dil, tek devlet, tek dinle mutlu olamaz…
Dünya sadece tek vicdan, tek merhamet, tek adaletle mutlu olur…


TÜRKİYEDE SİYASİ TIKANIKLIĞI AŞMAK İÇİN- 1
TÜRKİYEDE SİYASİ TIKANIKLIĞI AŞMAK İÇİN- 1
Aşk Eski Bir Yalan
FATSA İL OLABİLİR Mİ?
TÜRKİYE DİYANET VAKFI NEREDEN KOŞUYOR
HANİ SANATÇILAR TOPLUMUN AYNASIYDI?
BALIK BAŞTAN KOKAR